Konstytucja Księstwa Sarmacji Ustawy Rozporządzenia wykonawcze Księstwo Sarmacji Dziennik Praw Księstwa Sarmacji

Archiwum prawa państwowegoUstawy i dekrety z mocą ustawy, poz. 4780 [X]

Grodzisk, dnia 26 października 2010 r.

Ustawa Sejmu nr 115

— Kodeks Sprawiedliwości (uchylony)

Rozdział I
PRZEPISY WSPÓLNE

Art. 1. [Funkcjonariusze]

  1. Sędzią Sądu Najwyższego lub prefektem może być obywatel sarmacki, który:
    1. (skreślony),
    2. daje rękojmię rzetelnego, niezawisłego, bezstronnego oraz zgodnego z etyką i prawem postępowania,
    3. nie został skazany za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu.
  2. Sędzia Sądu Najwyższego lub prefekt może złożyć rezygnację ze sprawowanego urzędu lub funkcji. Rezygnację stwierdza postanowieniem Książę.
  3. Sędzia Sądu Najwyższego lub prefekt traci urząd w przypadku utraty obywatelstwa sarmackiego lub nabycia obywatelstwa państwa obcego. Utratę urzędu stwierdza postanowieniem Książę.
  4. Sędzia Sądu Najwyższego lub prefekt traci urząd w przypadku skazania za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu. Utratę urzędu stwierdza postanowieniem Książę.

(Art. 1 ust. 1 pkt 1 skreślony Ustawą Sejmu nr 117 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 8 listopada 2010 r.)

Rozdział II
SĄD NAJWYŻSZY

Art. 2. [Powoływanie sędziów]

  1. Sędziów Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Książę, za zgodą Izb Połączonych.
  2. Prezesa Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Książę, za zgodą Izb Połączonych.
  3. Wiceprezesów Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Książę na wniosek Prezesa Sądu Najwyższego, za zgodą Izb Połączonych.
  4. Jeżeli w Sądzie Najwyższym nie można wyznaczyć składu orzekającego do rozpatrzenia sprawy, Książę, na wniosek Prezesa Sądu Najwyższego, może powołać sędziego ad hoc do składu orzekającego. Przepisu nie stosuje się do składu orzekającego w sprawie konstytucyjnej.

(Art. 2 ust. 1-3 w brzmieniu ustalonym, a ust. 4 dodany Ustawą Sejmu nr 125 o dostosowaniu obowiązujących przepisów prawa do nowej Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 18 lutego 2011 r.)

Art. 3. [Ślubowanie]

  1. Sędzia, obejmując urząd, składa publiczne ślubowanie według roty „Ślubuję uroczyście jako (nazwa funkcji) służyć wiernie Księstwu Sarmacji, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”. Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg” lub innej formuły religijnej.
  2. Niezłożenie ślubowania w terminie siedmiu dni od dnia powołania jest równoznaczne ze złożeniem rezygnacji.

Art. 4. [Prezes Sądu Najwyższego]

  1. Pracami Sądu Najwyższego kieruje Prezes.
  2. Prezes sądu w szczególności:
    1. reprezentuje sąd na zewnątrz,
    2. wyznacza skład orzekający, w tym przewodniczącego, do rozpatrzenia sprawy,
    3. rozpatruje wnioski o wyłączenie ze składu orzekającego sędziego, co do którego istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w rozpatrywanej sprawie, z zastrzeżeniem ust. 3,
    4. wykonuje inne kompetencje i obowiązki określone ustawą.
  3. Wniosek o wyłączenie ze składu orzekającego Prezesa sądu rozpatruje jeden z wiceprezesów sądu.
  4. Wiceprezesi sądu zastępują Prezesa sądu podczas jego nieobecności oraz wykonują funkcje Prezesa sądu w zakresie ustalonego przez Prezesa sądu podziału obowiązków.

Art. 5. [Wniosek]

  1. Wniosek wszczynający postępowanie składa się na ręce Prezesa (wiceprezesa) sądu.
  2. Wniosek wszczynający postępowanie zawiera:
    1. oznaczenie uprawnionego wnioskodawcy,
    2. oznaczenie pełnomocnika wnioskodawcy (jeżeli dotyczy),
    3. oznaczenie pozwanego lub oskarżonego (jeżeli dotyczy),
    4. określenie stanu faktycznego ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności,
    5. wnioskowane rozstrzygnięcie sprawy,
    6. powoływane dowody,
    7. uzasadnienie.
  3. Prezes (wiceprezes) sądu może zwrócić wniosek, jeżeli:
    1. wniosek nie spełnia wymagań określonych w ust. 2,
    2. nie ma przesłanek do nadania biegu sprawie,
    3. postępowanie sądowe w danej sprawie toczy się lub zostało zakończone,
    4. sprawa nie należy do właściwości sądu.
  4. Na postanowienie w sprawie zwrócenia wniosku przysługuje zażalenie do wiceprezesa sądu, a jeżeli postanowienie wydał wiceprezes — do Prezesa sądu.

Art. 6. [Rozprawa i posiedzenie]

  1. Skład orzekający rozpatruje sprawę po przeprowadzeniu rozprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4.
  2. Przewodniczący składu orzekającego może postanowić o nieprzeprowadzaniu rozprawy. Na postanowienie o nieprzeprowadzaniu rozprawy przysługuje zażalenie do Prezesa sądu, a jeżeli jest on przewodniczącym składu orzekającego — do wiceprezesa sądu.
  3. Rozprawy nie przeprowadza się w sprawach odwołań od kar wymierzonych przez prefektów, nadzoru nad stosowaniem środków zapobiegawczych oraz o zakaz zbliżania się.
  4. Skład orzekający może przychylić się do zgodnego wniosku oskarżonego i oskarżyciela o dobrowolne poddanie się karze przez oskarżonego; rozprawy nie przeprowadza się.
  5. Rozprawą kieruje przewodniczący składu orzekającego według własnego uznania, dążąc do należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
  6. Niestawiennictwo uczestnika postępowania nie wstrzymuje toku rozprawy.
  7. Przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę, gdy uzna, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione.
  8. Rozprawa trwa nie dłużej niż 30 dni.

(Art. 6 ust. 8 dodany Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 14 stycznia 2011 r.)

Art. 7. [Skład orzekający]

  1. Sąd Najwyższy orzeka większością co najmniej dwóch głosów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
  2. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach konstytucyjnych w pełnym składzie, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących wyłączenia sędziów ze składów orzekających, zwykłą większością głosów. W przypadku równości głosów rozstrzyga głos Prezesa Sądu Najwyższego.
  3. Sąd Najwyższy orzeka w składzie jednoosobowym w sprawach odwołań od kar wymierzonych przez prefektów, nadzoru nad stosowaniem środków zapobiegawczych, o zakaz zbliżania się oraz o zatarcie skazania.
  4. Orzeczenie zapada na niejawnej naradzie, w terminie siedmiu dni od zamknięcia rozprawy.

(Art. 7 ust. 1 w brzmieniu ustalonym, a ust. 2 dodany Ustawą Sejmu nr 117 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 8 listopada 2010 r.)

Art. 8. [Przepisy porządkowe]

  1. W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia stronom przewodniczący składu orzekającego, a przed nadaniem biegu sprawie — Prezes (wiceprezes) sądu, może ukarać winnego karą więzienia do miesiąca oraz karą dodatkową grzywny do 50 000 lt.
  2. Na świadka, biegłego lub specjalistę, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie, przewodniczący składu orzekającego może nałożyć karę grzywny do 50 000 lt. Karę należy uchylić, jeżeli ukarany dostatecznie usprawiedliwi swe niestawiennictwo.
  3. PPrzepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do przedstawiciela organu władzy publicznej, który nie wykonuje wydanego przez Prezesa (wiceprezesa) sądu lub przewodniczącego składu orzekającego polecenia podjęcia lub zaniechania określonych czynności.

(Art. 8 ust. 1 i 3 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 119 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 25 listopada 2010 r. [Brzmienie przepisów uzgodnione z pozostałą treścią Kodeksu Sprawiedliwości: jest „Prezes (wiceprezes) sądu”, było „Prezes Sądu Najwyższego”, por. np. art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 4 — red.])

Art. 9. [Prawomocność i wykonanie wyroku]

  1. Wyrok sądu jest prawomocny z chwilą publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji.
  2. Organem właściwym w sprawach wykonania prawomocnego wyroku sądu jest Prefekt Generalny, chyba że sąd w wyroku wskazał inny organ władzy publicznej.

Art. 10. [Sprawy konstytucyjne]

  1. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach zgodności obowiązujących przepisów prawa z przepisami prawa wyższego rzędu, dokonuje wiążącej wykładni przepisów prawa oraz rozstrzyga spory kompetencyjne między organami władzy państwowej i między organami władzy państwowej a organami jednostek samorządu terytorialnego (sprawy konstytucyjne).
  2. Przepis prawa niezgodny z prawem wyższego rzędu traci moc obowiązującą z chwilą ogłoszenia wyroku Sądu Najwyższego, chyba że Sąd Najwyższy oznaczy późniejszy termin.
  3. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach zgodności przepisów prawa z przepisami prawa wyższego rzędu oraz dokonuje ich wiążącej wykładni na wniosek Księcia, Marszałka Sejmu, Marszałka Izby Sejmu, Kanclerza, Prefekta Generalnego, określonego aktem zasadniczym prowincji organu władzy publicznej oraz grupy co najmniej 10 obywateli.
  4. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach określonych w ust. 1 także na wniosek przewodniczącego składu orzekającego, jeżeli od orzeczenia Sądu Najwyższego zależy rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie.
  5. Każdy, kto brał udział w prawomocnie zakończonym postępowaniu sądowym lub administracyjnym na prawach strony, może wnieść do Sądu Najwyższego skargę w sprawie zgodności przepisu prawa, na podstawie którego zapadło rozstrzygnięcie z przepisami prawa wyższego rzędu. Stwierdzenie przez Sąd Najwyższy, że podstawa rozstrzygnięcia jest niezgodna z przepisami prawa wyższego rzędu, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania.
  6. Sąd Najwyższy rozstrzyga spór kompetencyjny na wniosek organu władzy publicznej znajdującego się w sporze.

(Art. 10 ust. 1 i 3 w brzmieniu ustalonym, a ust. 4-6 dodane Ustawą Sejmu nr 125 o dostosowaniu obowiązujących przepisów prawa do nowej Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 18 lutego 2011 r.)

Art. 11. [Sprawy administracyjne]

  1. Sąd Najwyższy orzeka jako sąd administracyjny (sprawy administracyjne).
  2. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach administracyjnych na wniosek strony posiadającej interes prawny.
  3. Decyzje administracyjne mogą być zaskarżane z powodu ich niezgodności z przepisami prawa. Sąd Najwyższy może stwierdzić nieważność decyzji, dokonać jej zmiany lub ją uchylić oraz nakazać ponowne wydanie decyzji w określonym terminie.
  4. Przedmiotem skargi może być także zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, naruszenie interesów skarżących, a także przewlekłe załatwianie spraw.

Art. 12. [Zakaz zbliżania się]

  1. Sąd Najwyższy może orzec zakaz zbliżania się do siebie dwóch osób, zwany dalej „zakazem”, jeżeli przemawiają za tym zasady współżycia społecznego oraz ochrona dobrostanu przynajmniej jednej tych osób, niezależnie od tego, czy działania tej osoby lub tych osób względem siebie wyczerpują znamiona przestępstw lub innych naruszeń dóbr chronionych prawem.
  2. Zbliżaniem się jest, w szczególności, nawiązywanie bezpośredniego kontaktu przy użyciu poczty elektronicznej, komunikatora internetowego, telefonu lub w inny sposób oraz zwracanie się bezpośrednio lub pośrednio albo czynienie jakichkolwiek odniesień w miejscach publicznych. Zbliżaniem się jest także podejmowanie tych działań wobec osób bliskich niezamieszkałych w Księstwie Sarmacji.
  3. Jednakże, ochrona nie przysługuje w zakresie, w jakim działania, o których mowa w ust. 2 są ściśle i w sposób nierozerwalny związane ze sprawowaniem funkcji publicznej lub ubieganiem się o pochodzącą z wyboru funkcję publiczną.
  4. Sąd orzeka zakaz na okres od dwóch tygodni do sześciu miesięcy. Sąd znosi zakaz przed upływem terminu na wniosek strony, która wniosła o zakaz, jeżeli druga strona nie wnosi sprzeciwu.

Art. 13. [Pozostałe sprawy]

  1. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach cywilnych na wniosek strony posiadającej interes prawny.
  2. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach karnych na wniosek oskarżyciela publicznego lub oskarżyciela prywatnego, jeżeli ustawa tak stanowi.
  3. Sąd Najwyższy, w przypadku stwierdzenia braku winy wynikającego z ograniczonej zdolności oskarżonego lub obwinionego do rozpoznawania własnych czynów, może orzec środek wychowawczy lub poprawczy, choćby nieznany ustawie, jaki uzna za konieczny dla resocjalizacji oskarżonego lub obwinionego.

ROZDZIAŁ III
PREFEKCI

Art. 14. [Prefekt]

  1. Prefekt jest oskarżycielem publicznym i zaskarża niezgodne z prawem decyzje administracyjne.
  2. Prefekt zapewnia należyte funkcjonowanie miejsc publicznych, wymierza kary za wykroczenia oraz wykonuje czynności z zakresu prawa spadkowego.
  3. Prefekt może stosować środki zapobiegawcze wobec podejrzanych.

Art. 15. [Właściwość terytorialna]

  1. Prefekt wykonuje zadania określone w art. 14 ust. 2 na terenie właściwej prowincji.
  2. Prefekt Generalny wykonuje zadania określone w art. 14 ust. 2 w pozostałych przypadkach oraz w odniesieniu do prowincji, dla których nie powołano właściwych prefektów.
  3. Prowincjonalnym miejscem publicznym jest oficjalne miejsce publiczne prowincji oraz każde miejsce umożliwiające zamieszczanie dostępnych publicznie treści, którego siedzibę można ustalić jako znajdującą się na obszarze prowincji.

Art. 16. [Powoływanie prefektów]

  1. Prefekta Generalnego powołuje i odwołuje Książę na wniosek Kanclerza.
  2. Prefektów powołuje i odwołuje Książę na wniosek namiestników prowincji.
  3. Prefekci zastępują Prefekta Generalnego w zakresie ustalonego przez Prefekta Generalnego podziału obowiązków.

Art. 17. [Ślubowanie]

  1. Prefekt, obejmując urząd, składa publiczne ślubowanie według roty „Ślubuję uroczyście jako (nazwa funkcji) służyć wiernie Państwu, chronić porządek publiczny i strzec praworządności, obowiązki mojego urzędu wypełniać sumiennie, dochować tajemnicy państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”. Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg” lub innej formuły religijnej.
  2. Niezłożenie ślubowania w terminie siedmiu dni od dnia powołania jest równoznaczne ze złożeniem rezygnacji.

Art. 18. [Wykroczenia]

  1. Wykroczenia i kary za ich popełnienie określają:
    1. art. 44 — dla ogólnosarmackich miejsc publicznych,
    2. ustawy prowincji, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 1 — dla prowincjonalnych miejsc publicznych.
  2. Art. 44 stosuje się do prowincjonalnych miejsc publicznych jeżeli prowincja nie przyjęła ustawy, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

Art. 19. [Wymierzanie kar przez prefekta]

  1. Prefekt może wymierzyć za popełnienie wykroczenia karę do siedmiu dni więzienia oraz karę dodatkową grzywny.
  2. Jeżeli wymierzono karę za popełnienie wykroczenia w miejscu publicznym prowincji, grzywnę wymierza się na jej rzecz. W pozostałych przypadkach grzywnę wymierza się na rzecz Korony.
  3. Wymierzenie kary wymaga dla swej ważności podania do publicznej wiadomości; publikacja w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji nie jest wymagana.
  4. Osoba, wobec której wymierzono karę na podstawie niniejszego artykułu, ma prawo do odwołania się od postanowienia Prefekta w ciągu dwunastu godzin od jego wydania do właściwego sądu. Złożenie odwołania we właściwym terminie powoduje wstrzymanie wykonania kary.

(Art. 19 ust. 4 dodany Ustawą Sejmu nr 122 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2011 r.)

Art. 20. [Środki zapobiegawcze]

  1. Środkami zapobiegawczymi stosowanymi przez Prefekta są:
    1. zakaz wypowiadania się w miejscach publicznym,
    2. ograniczenie lub zablokowanie dostępu do systemów informatycznych Księstwa Sarmacji,
    3. przeniesienie treści potencjalnie naruszających dobra osobiste do niejawnego miejsca.
  2. Zastosowanie środka zapobiegawczego wymaga dla swej ważności podania do publicznej wiadomości; publikacja w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji nie jest wymagana.
  3. Środki zapobiegawcze, o których mowa w ust. 1 nakłada się poprzez indywidualne postanowienie.
  4. Środki zapobiegawcze, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, można nałożyć na czas określony, nie dłuższy niż 72 godziny.
  5. Środek zapobiegawczy, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nakłada się do czasu postanowienia właściwego sądu kończącego sprawę lub na czas nie dłuższy niż 72 godziny, jeśli nie zostanie w tym czasie złożony akt oskarżenia dotyczący treści, o których mowa w ust. 1 pkt 3. Zastosowanie środka zapobiegawczego wymienionego w ust. 1 pkt 3 nie może naruszać prawa obywatela do obrony i dostępu do akt sprawy.
  6. Osoba skarżąca drugą osobę na podstawie art. 43 ust. 1 może zwrócić się do Prefekta Generalnego o zastosowanie środka zapobiegawczego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3. Ust. 5 stosuje się odpowiednio.

(Art. 20 ust. 1 w brzmieniu ustalonym, a ust. 3–6 dodane Ustawą Sejmu nr 122 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2011 r.)

Art. 21. [Kanał IRC]

  1. Przedstawiciele sarmackiego kanału IRC, na zasadach przez siebie określonych zapewniają ochronę spokoju i porządek na kanale, w szczególności wykonanie prawomocnych wyroków sądów oraz innych decyzji ostatecznie rozstrzygających o prawach i wolnościach.
  2. Przepisów określonych w art. 18 nie stosuje się do sarmackiego kanału IRC.

Art. 22. [Cudzoziemcy]

  1. Cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa sarmackiego.
  2. Książę może, na wniosek Kanclerza lub prefekta, wydalić cudzoziemca z terytorium Księstwa i Korony Księstwa Sarmacji jeżeli okoliczności wskazują, że pobyt cudzoziemca jest niepożądany z uwagi na interes publiczny.
  3. Do wydalonego cudzoziemca stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 1–3.

(Art. 22 ust. 1 w brzmieniu ustalonym, a ust. 3 dodany Ustawą Sejmu nr 125 o dostosowaniu obowiązujących przepisów prawa do nowej Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 18 lutego 2011 r.)

ROZDZIAŁ IV
PRAWO KARNE

Art. 23. [Przestępstwo]

  1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
  2. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową. Jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy.
  3. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
  4. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

Art. 24. [Umyślność]

  1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.
  2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 25. [Zbieg przepisów]

  1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.
  2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy, skazuje się za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, wymierzając karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą.

Art. 26. [Karalność]

  1. Karę za sprawstwo, usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo wymierza się w granicach przewidzianych dla danego przestępstwa, z zastrzeżeniem ust. 2.
  2. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącego znamię czynu zabronionego.
  3. Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego.

Art. 27. [Wyłączenie odpowiedzialności karnej]

  1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezprawny, bezpośredni zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.
  2. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie da się inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie przestawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego.
  3. Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę.
  4. Nie popełnia przestępstwa Książę.

Art. 28. [Kary]

  1. Karami są więzienie i banicja.
  2. Za czyn zabroniony popełniony nieumyślnie nie wymierza się kary surowszej niż miesiąc więzienia.

Art. 29. [Więzienie]

  1. Skazany na karę więzienia nie może wypowiadać się w miejscach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 2, a także korzystać z systemów informatycznych Księstwa Sarmacji. Skazany na karę więzienia w wymiarze co najmniej miesiąca z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych, a także nie może obejmować funkcji publicznych podczas odbywania kary.
  2. Skazanemu na karę więzienia zapewnia się możliwość uczestnictwa w postępowaniach sądowych.
  3. Przepisu ust. 1 zd. 2 nie stosuje się do skazanego za wykroczenie.

(Art. 29 ust. 1 w brzmieniu ustalonym, a ust. 3 dodany Ustawą Sejmu nr 121 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 26 grudnia 2010 r.)

Art. 30. [Banicja]

  1. Skazanego na karę banicji usuwa się z Księstwa Sarmacji i wszystkich jego miejsc publicznych. Dane osobowe skazanego usuwa się z systemów informatycznych Księstwa Sarmacji. Skazany, z mocy samego prawa, traci posiadane obywatelstwo, tytuł szlachecki lub arystokratyczny, ordery i odznaczenia państwowe, a także stopień wojskowy. Skazany z mocy prawa zostaje złożony z pełnionych funkcji publicznych.
  2. Majątek skazanego na karę banicji ulega przepadkowi na rzecz Korony.
  3. Skazany na karę banicji nie może wypowiadać się w miejscach publicznych, a także korzystać z systemów informatycznych Księstwa Sarmacji.
  4. Karę banicji wykonuje się nie wcześniej niż w terminie siedmiu dni od uprawomocnienia się wyroku, chyba że Książę oświadczy że nie skorzysta z prawa łaski.

Art. 31. [Kary dodatkowe]

Karami dodatkowymi są grzywna, przepadek, usunięcie z miejsc publicznych treści uznanych za czyn zabroniony, zakaz sprawowania funkcji publicznych, obniżenie stopnia wojskowego oraz degradacja.

(Art. 31 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 122 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2011 r.)

Art. 32. [Grzywna]

  1. Karę dodatkową grzywny można orzec obok kary więzienia.
  2. Grzywnę wymierza się na rzecz Korony.
  3. Grzywnę wymierza się w wysokości do:
    1. w przypadku zagrożenia karą więzienia do sześciu miesięcy albo karą banicji — 1 000 000 libertów,
    2. w przypadku zagrożenia karą więzienia do trzech miesięcy — 150 000 libertów,
    3. w przypadku zagrożenia karą więzienia do miesiąca — 50 000 libertów,
    4. w przypadku zagrożenia karą więzienia do siedmiu dni — 10 000 libertów.
  4. Wysokość grzywny określa się, uwzględniając stosunki majątkowe skazanego.

Art. 33. [Przepadek]

  1. Orzeka się przepadek mienia pochodzącego bezpośrednio z przestępstwa z zakresie w jakim mienie to nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.
  2. Orzeka się przepadek korzyści majątkowych, które sprawca, chociażby pośrednio uzyskał z popełnienia przestępstwa w zakresie w jakim korzyść ta nie podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

Art. 34. [Zakaz sprawowania funkcji publicznych]

  1. Zakaz sprawowania wszystkich albo określonych funkcji publicznych orzeka się, jeżeli sprawca dopuścił się przestępstwa w związku z wykonywaniem przez niego funkcji publicznej, a z okoliczności wynika, że sprawowanie w przyszłości funkcji publicznej przez sprawcę groziłoby istotnym dobrom chronionym prawem.
  2. Zakaz sprawowania funkcji publicznych trwa najdłużej sześć miesięcy.

Art. 35. [Obniżenie stopnia wojskowego i degradacja]

  1. Można orzec obniżenie stopnia wojskowego, jeżeli żołnierz dopuścił się czynu zabronionego w związku z pełnieniem służby wojskowej.
  2. Można orzec degradację, jeżeli żołnierz dopuścił się czynu zabronionego w związku z pełnieniem służby wojskowej, a stopień społecznej szkodliwości czynu był znaczny.

Art. 36. [Recydywa]

  1. Popełnia czyn zabroniony w warunkach recydywy, kto będąc uprzednio skazanym, ponownie popełnia czyn zabroniony zagrożony taką samą karą lub karą łagodniejszą.
  2. Kto w warunkach recydywy popełnia czyn zabroniony zagrożony karą więzienia do siedmiu dni, podlega karze więzienia do miesiąca.
  3. Kto w warunkach recydywy popełnia czyn zabroniony zagrożone kary więzienia do miesiąca, podlega karze więzienia do trzech miesięcy.
  4. Kto w warunkach recydywy popełnia czyn zabroniony zagrożony karą więzienia do trzech miesięcy, podlega karze więzienia do sześciu miesięcy lub banicji.
  5. Kto w warunkach recydywy popełnia czyn zabroniony zagrożony karą więzienia sześciu miesięcy albo karą banicji, podlega karze banicji.

(Art. 36 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 121 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 26 grudnia 2010 r.)

Art. 37. [Zwolnienie z odbycia reszty kary]

  1. Skazanego na karę więzienia można zwolnić z odbycia reszty kary, jeżeli z okoliczności wynika, że skazany będzie przestrzegał porządku prawnego.
  2. Skazanego można zwolnić po odbyciu przez niego co najmniej jednej trzeciej orzeczonej kary więzienia.
  3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zwolnienia z kary dodatkowej zakazu zajmowania funkcji publicznych.

Art. 38. [Zatarcie skazania]

  1. Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe.
  2. Zatarcie skazania następuje z mocy prawa po upływie sześciu miesięcy od wykonania kary więzienia.
  3. Sąd może, na wniosek skazanego, zarządzić zatarcie skazania po co najmniej trzech miesiącach od wykonania kary więzienia i co najmniej sześciu miesiącach od skorzystania przez Księcia z prawa łaski w przypadku kary banicji.

Art. 39. [Przedawnienie]

  1. Czyny zabronione pod groźbą kary więzienia do sześciu miesięcy lub banicji przedawniają się po upływie sześciu miesięcy.
  2. Czyny zabronione pod groźbą kary więzienia do trzech miesięcy przedawniają się po upływie trzech miesięcy.
  3. Czyny zabronione pod groźbą kary więzienia do miesiąca przedawniają się po upływie miesiąca.
  4. Czyny zabronione pod groźbą kary więzienia do siedmiu dni przedawniają się po upływie siedmiu dni.
  5. Bieg terminu przedawnienia wstrzymuje się na czas postępowania sądowego oraz w trakcie korzystania przez oskarżonego z immunitetu.

Art. 40.

Zabronione pod groźbą kary więzienia do sześciu miesięcy lub banicji jest:

  1. podejmowanie działań mających na celu pozbawienie Księstwo Sarmacji niepodległości, oderwanie od niego części obszaru lub zmianę środkami bezprawnymi konstytucyjnego ustroju Księstwa Sarmacji,
  2. podejmowanie działań zmierzających bezpośrednio do bezprawnego usunięcia konstytucyjnego organu Księstwa Sarmacji,
  3. posługiwanie się więcej niż jedną tożsamością w Księstwie Sarmacji w celu wprowadzenia w błąd innych osób lub organu władzy publicznej,
  4. doprowadzanie miejsca publicznego do stanu praktycznej nieużywalności,
  5. zamieszczenie stron internetowych lub bazy danych jednostki samorządu terytorialnego albo jej organu lub instytucji na serwerze innym, niż serwer Księstwa Sarmacji,
  6. branie udziału w działalności obcego wywiadu przeciwko Księstwu Sarmacji,
  7. prezentowanie treści pornograficznych osobie nieletniej,
  8. naruszanie lub omijanie zakazów wynikających z kary więzienia, w szczególności zamieszczanie wypowiedzi w miejscu publicznym za pośrednictwem osoby trzeciej,
  9. włamywanie się do systemu informatycznego Księstwa Sarmacji,
  10. ujawnienie osobie niepowołanej danych dostępu do serwera, konta na serwerze, bazy danych lub oficjalnego kanału informacyjnego Księstwa Sarmacji,
  11. dokonanie bez odpowiedniego umocowania zmiany na serwerze, w bazie danych lub oficjalnym kanale informacyjnym Księstwa Sarmacji.

Art. 41.

Zabronione pod groźbą kary więzienia do trzech miesięcy jest:

  1. wywieranie środkami bezprawnymi wpływu na organ władzy publicznej,
  2. umyślne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego,
  3. składanie fałszywych zeznań lub fabrykowanie dowodów albo w inny sposób utrudnianie lub udaremnianie postępowania karnego,
  4. podawanie się za funkcjonariusza publicznego,
  5. ujawnienie osobie niepowołanej treści niejawnych miejsc obrad władz publicznych lub niejawnych treści znajdujących się w bazach danych Księstwa Sarmacji,
  6. przyjmowanie korzyści majątkowej lub jej obietnicy albo żądanie takowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej.

Art. 42.

Zabronione pod groźbą kary więzienia do miesiąca jest:

  1. publiczne znieważanie Księcia, Księstwa Sarmacji lub Narodu Sarmackiego,
  2. publiczne znieważanie głowy innej mikronacji, kierownika placówki dyplomatycznej albo osoby korzystającej z podobnej ochrony na podstawie umów międzynarodowych lub powszechnie uznanych zwyczajów — jeżeli inna mikronacja zapewnia wzajemność,
  3. publicznie znieważanie, usuwanie lub, w przypadku prawnego obowiązku, nieumieszczanie symboli państwowych,
  4. naruszenie ciszy wyborczej,
  5. przywłaszczanie sobie tytułu arystokratycznego lub szlacheckiego albo tytułu lub stopnia zawodowego lub naukowego.

Art. 43.

  1. Zabronione pod groźbą kary więzienia do trzech miesięcy i ścigane z oskarżenia prywatnego jest:
    1. bezprawne uniemożliwianie albo utrudnianie innej osobie wypowiadania się w miejscu publicznym albo korzystania z systemu informatycznego Księstwa Sarmacji,
    2. stosowanie groźby bezprawnej wobec pokrzywdzonego lub osoby mu bliskiej,
    3. pomawianie innej osoby o takie postępowanie lub właściwości, które mogą ją poniżyć w oczach opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego do określonej działalności, stanowiska lub zawodu,
    4. publiczne znieważanie innej osoby,
    5. podszywanie się pod inną osobę,
    6. kradzież, oszustwo, zniszczenie lub przywłaszczenie, w tym własności intelektualnej,
    7. naruszenie orzeczonego zakazu zbliżania się do innej osoby,
    8. naruszanie tajemnicy korespondencji,
    9. złośliwe niepokojenie innej osoby.
  2. Przestępstwa, o których mowa w ust. 1 mogą być ścigane również z oskarżenia publicznego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.

(Art. 43 ust. 2 dodany Ustawą Sejmu nr 122 o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 16 stycznia 2011 r.)

Art. 44. [Wykroczenia]

Zabronione pod groźbą kary więzienia do siedmiu dni jest:

  1. wielokrotne zamieszczanie w miejscu publicznym tej samej lub wielu różnych wypowiedzi, w bardzo krótkich odstępach czasu (spamowanie),
  2. użycie wyrazu wulgarnego w miejscu publicznym,
  3. uporczywe niepoprawne formatowanie wypowiedzi zamieszczanych w miejscu publicznym.

ROZDZIAŁ V
PRAWO CYWILNE

Art. 45. [Ciężar dowodu]

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Art. 46. [Nieaktywność]

  1. Nieaktywną staje się osoba, która przez okres trzydziestu dni nie potwierdzała swojej obecności w miejscu określonym rozporządzeniem.
  2. (Skreślony)
  3. Nieaktywną przestaje być osoba, która potwierdziła swoją obecność w systemie informatycznym Księstwa Sarmacji.
  4. Osób nieaktywnych nie uwzględnia się w ogólnodostępnym systemie ewidencji ludności.

(Art. 46 ust. 2 skreślony Dekretem Księcia Sarmacji z mocą ustawy o zmianie Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 14 stycznia 2011 r.)

Art. 47. [Przedawnienie roszczenia]

Roszczenie przedawnia się po upływie dwóch miesięcy od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Bieg przedawnienia roszczenia zawiesza się na czas postępowania przed sądem w sprawie o dochodzenie roszczenia.

Art. 48. [Szkoda]

  1. Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
  2. Korona, prowincja lub Książęce Siły Zbrojne są obowiązane do naprawienia wyrządzonej z winy jej funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności.
  3. Przez szkodę rozumie się poniesione straty oraz utracone korzyści.
  4. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego pociągało za sobą nadmierne trudności dla zobowiązanego, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu.
  5. W razie naruszenia dobra osobistego, sąd może przyznać temu czyje dobro zostało naruszone zadośćuczynienie pieniężne za doznaną szkodę, jeżeli nie została naprawiona w inny sposób.

Art. 49. [Zwłoka]

  1. Dłużnik popada w zwłokę, gdy nie spełnia świadczenia w umówionym terminie, chyba że opóźnienie jest następstwem okoliczności za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności.
  2. Jeżeli termin świadczenia nie jest oznaczony, świadczenie powinno być spełnione w terminie siedmiu od dnia dokonania czynności prawnej. Jednakże jeżeli świadczenie polega na naprawieniu szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, powinno być spełnione w dniu wyrządzenia szkody.
  3. Wierzycielowi w razie zwłoki dłużnika przysługuje roszczenie o odsetki za zwłokę.
  4. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, odsetki nalicza się w wymiarze 1% wartości świadczenia za każdy dzień zwłoki. Wartość naliczonych odsetek nie może przekroczyć dwukrotnej wartości świadczenia.

Art. 50. [Nabywanie przez Koronę autorskich praw majątkowych]

Korona nabywa autorskie prawa majątkowe do stron internetowych, skryptów oraz innych dzieł stworzonych w związku z funkcjonowaniem Książęcych Sił Zbrojnych, prowincji, miejscowości, innych jednostek samorządu terytorialnego oraz urzędów i instytucji powołanych przez władze publiczne.

Art. 51. [Zakaz współwłasności]

Własność rzeczy może przysługiwać jedynie jednej osobie fizycznej, Koronie, prowincji lub Książęcym Siłom Zbrojnym.

Art. 52. [Spadek i testament]

  1. Spadek stanowią środki zgromadzone na rachunkach bankowych oraz własność intelektualna, które z chwilą nieaktywności przechodzą na jedną lub więcej osób.
  2. Majątek ruchomy oraz niebędące zabytkami budynki osoby nieaktywnej podlegają zniszczeniu, a będące zabytkami budynki oraz grunty osoby nieaktywnej przechodzą na własność prowincji.
  3. Nieaktywna osoba fizyczna nie może być spadkobiercą.
  4. Spadkobierca dziedziczy spadek z dobrodziejstwem inwentarza.
  5. Testament, dla swojej ważności, wymaga zamieszczenia w rejestrze aktów notarialnych na Forum Centralnym.
  6. W przypadku braku testamentu, nieaktywności spadkobiercy lub niezłożenia wniosku o nabycie spadku w terminie trzydziestu dni od dnia nieaktywności spadkodawcy do spadku powołana jest prowincja, na terenie której mieszkała osoba nieaktywna.
  7. Wniosek o nabycie spadku składa się na ręce właściwego terytorialnie prefekta. Prefekt stwierdza nabycie spadku w drodze postanowienia oraz dokonuje jego działu.

ROZDZIAŁ VI
PRZEPIS KOŃCOWY

Art. 53. [Przepis końcowy]

Ustawa wchodzi w życie po upływie siedmiu dni od dnia ogłoszenia.

(—) Piotr II Grzegorz.

Księstwo Sarmacji 2002-2005-2009-2012–2016 :: Webdesign HR :: Panel administracyjny