Konstytucja Księstwa Sarmacji Ustawy Rozporządzenia wykonawcze Księstwo Sarmacji Dziennik Praw Księstwa Sarmacji

Prawo państwoweKonstytucja Księstwa Sarmacji, poz. 4974 [X]

Grodzisk, dnia 2 grudnia 2011 r.

Ustawa Konstytucyjna

o zmianie Konstytucji Księstwa Sarmacji

Art. 1. [Zmiana Konstytucji]

W Konstytucji Księstwa Sarmacji wprowadza się następujące zmiany:

  1. Art. 36[1] otrzymuje brzmienie „Wyroki są wydawane w imieniu Księstwa Sarmacji”;
  2. Art. 38[2] otrzymuje brzmienie
    1. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach zgodności aktów normatywnych z aktami wyższego rzędu oraz ustala ich powszechnie obowiązującą wykładnię.
    2. Wyroki Sądu Najwyższego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.
    3. Książę powołuje i odwołuje sędziów Sądu Najwyższego za zgodą Sejmu. Książę stwierdza opróżnienie urzędu sędziego w przypadku rezygnacji, utraty lub pozbawienia obywatelstwa sarmackiego, skazania za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu albo nieobecności trwającej ponad 30 dni.
    4. Książę może wejść w skład Sądu Najwyższego za zgodą Sejmu. Sejm wyraża zgodę na czas jego kadencji.
    5. Książę, w porozumieniu z Kanclerzem, powołuje i odwołuje Prezesa i Wiceprezesa Sądu Najwyższego z grona sędziów. W przypadku określonym w ust. 4 Książę może, w porozumieniu z Kanclerzem, objąć funkcję Prezesa Sądu Najwyższego;
  3. Skreśla się art. 39[3].

Art. 2. [Przepis końcowy]

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.


[1] „Książę i Sąd Najwyższy wydają wyroki w imieniu Księstwa Sarmacji”.

[2] „1. Sąd Najwyższy: 1) orzeka o zgodności aktów normatywnych z przepisami prawa wyższego rzędu, 2) dokonuje wiążącej wykładni prawa w tym Konstytucji, 3) orzeka w przedmiocie sporów kompetencyjnych między organami państwowymi Księstwa Sarmacji oraz między organami państwowymi a organami prowincji, 4) może pełnić funkcję sądu powszechnego w trybie, granicach i na zasadach określonych w ustawie, 5) w trybie określonym w ustawie może dokonywać kontroli zgodności z prawem indywidualnych aktów organów administracji publicznej oraz rozpoznawać skargi na bezczynność tych organów. 2. W skład Sądu Najwyższego wchodzą sędziowie Sądu Najwyższego powoływani i odwoływani przez Księcia za zgodą Sejmu. 3. Na czele Sądu Najwyższego stoi Prezes. Prezes może złożyć wniosek do Księcia o powołanie Wiceprezesów Sądu Najwyższego, zastępujących go w wykonywaniu zadań. 4. Książę powołuje i odwołuje Prezesa i Wiceprezesów Sądu Najwyższego za zgodą Sejmu. 5. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt. 1–3, w pełnym składzie, większością głosów. W przypadku równości głosów rozstrzyga głos Prezesa Sądu Najwyższego. Przepisu ust. 7 nie stosuje się. 6. Prezes Sądu Najwyższego wyznacza skład orzekający dla każdej sprawy, o której mowa ust. 1, kierując się kryteriami kompetencji i obiektywizmu sędziów w stosunku do danej sprawy. 7. Jeżeli w Sądzie Najwyższym nie można wyznaczyć składu orzekającego do rozpatrzenia sprawy, Książę, na wniosek Prezesa Sądu Najwyższego, może powołać sędziego ad hoc do składu orzekającego”.

[3] „1. Książę, Marszałek Sejmu, Kanclerz, oskarżyciel publiczny określony w ustawie, określony przez prowincję organ władzy publicznej oraz grupa co najmniej 10 obywateli mogą złożyć wniosek o sprawdzenie zgodności aktu prawnego z przepisem wyższego rzędu oraz o dokonanie powszechnie obowiązującej wykładni prawa. 2. Każdy sąd może zwrócić się do Sądu Najwyższego z pytaniem prawnym o sprawdzenie zgodności aktu prawnego z przepisem wyższego rzędu oraz o dokonanie powszechnie obowiązującej wykładni, jeżeli zależy od tego treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. 3. Każdy, kto brał udział w prawomocnie zakończonym postępowaniu sądowym i administracyjnym na prawach strony może, na zasadach określonych w ustawie, wnieść do Sądu Najwyższego skargę w sprawie zgodności przepisu, na podstawie którego zapadło rozstrzygnięcie z normą prawną wyższego rzędu. 4. Stwierdzenie przez Sąd Najwyższy, że podstawa rozstrzygnięcia jest niezgodna z normą prawną wyższego rzędu jest przesłanką wznowienia postępowania. 5. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego może złożyć wyłącznie organ, który wdał się w spór”.

(—) Piotr II Grzegorz.

Księstwo Sarmacji 2002-2005-2009-2012–2016 :: Webdesign HR :: Panel administracyjny