Konstytucja Księstwa Sarmacji Ustawy Rozporządzenia wykonawcze Księstwo Sarmacji Dziennik Praw Księstwa Sarmacji

Prawo państwoweUstawy, poz. 4976 [X]

Grodzisk, dnia 2 grudnia 2011 r.

Ustawa Sejmu nr 145

o Sądzie Koronnym (uchylony)

Każdy ma prawo do sprawiedliwego, jawnego i szybkiego
rozpatrzenia jego sprawy przez niezależny i bezstronny sąd

Art. 1. [Sąd Koronny]

  1. W skład Sądu Koronnego wchodzą Książę oraz asesorzy.
  2. Właściwość Sądu Koronnego rozciąga się na wszystkie spory prawne, z wyłączeniem orzekania w sprawach należących do właściwości Sądu Najwyższego.

Art. 2. [Asesorzy]

  1. Asesorów powołuje Książę za zgodą Sejmu, na trzymiesięczną kadencję. Jednakże, asesorzy zachowują swoje kompetencje do czasu rozpatrzenia spraw, do których zostali wyznaczeni.
  2. Asesorem może być obywatel sarmacki, który nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione z winy umyślnej.
  3. Asesor traci funkcję w przypadku złożenia rezygnacji, utraty lub pozbawienia obywatelstwa sarmackiego, skazania za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu albo nieobecności trwającej ponad 30 dni. Utratę funkcji stwierdza Książę, w drodze postanowienia.

(Art. 2 ust. 1 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 147 o uchyleniu i zmianie niektórych ustaw z dnia 5 marca 2012 r.)

(Art. 2 ust. 2 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 181 o zmianie Ustawy o Sądzie Koronnym z dnia 30 lipca 2013 r.)

Art. 2a. [Ławnicy]

  1. Ławników powołuje Książę, w drodze postanowienia wydanego w porozumieniu z Kanclerzem, na trzymiesięczną kadencję.
  2. Ławnik uczestniczy w rozprawie i posiedzeniu Sądu Koronnego oraz uczestniczy, z głosem doradczym, w naradzie i głosowaniu.
  3. Ławnik nie może zostać wyznaczonym przewodniczącym składu orzekającego.
  4. Przepisy o asesorach stosuje się odpowiednio do ławników, chyba że ustawa stanowi inaczej.

(Art. 2a dodany Ustawą Sejmu nr 181 o zmianie Ustawy o Sądzie Koronnym z dnia 30 lipca 2013 r.)

(Art. 2a ust. 1 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 186 o zmianie Ustawy o prefektach z dnia 2 października 2013 r.)

Art. 3. [Organizacja Sądu Koronnego]

  1. Pracami Sądu Koronnego kieruje Książę.
  2. Książę, w drodze postanowienia wydanego w porozumieniu z Kanclerzem, powierza jednemu z asesorów funkcję Pierwszego Asesora.
  3. Pierwszy Asesor zastępuje Księcia podczas jego nieobecności na stanowisku trwającej ponad 24 godziny oraz w zakresie ustalonego przez Księcia podziału obowiązków.

(Art. 3 ust. 2 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 147 o uchyleniu i zmianie niektórych ustaw z dnia 5 marca 2012 r.)

Art. 4. [Uprawniony wnioskodawca]

  1. Sąd Koronny orzeka na wniosek strony posiadającej interes prawny.
  2. Sąd Koronny orzeka w sprawach karnych na wniosek oskarżyciela publicznego lub oskarżyciela prywatnego, jeżeli ustawa tak stanowi.

Art. 5. [Wniosek wszczynający postępowanie]

  1. Wniosek wszczynający postępowanie zawiera:
    1. oznaczenie stron, w tym uprawnionego wnioskodawcy,
    2. określenie stanu faktycznego,
    3. wnioskowane rozstrzygnięcie.
  2. W przypadku czynów zabronionych popełnionych w miejscach publicznych za określenie stanu faktycznego wystarcza odsyłacz oraz wskazanie zarzucanego czynu.
  3. Wnioskodawcę można wezwać do uzupełnienia wniosku w podanym terminie, jeżeli treść wniosku nie jest wystarczająca dla rozpoznania sprawy.
  4. Wniosek może zostać zwrócony, jeżeli:
    1. wiosek nie spełnia wymagań określonych w ust. 1,
    2. wnioskodawca nie uzupełnił wniosku w terminie określonym w ust. 3,
    3. nie ma przesłanek do nadania biegu sprawie,
    4. postępowanie sądowe w danej sprawie toczy się lub zostało zakończone,
    5. sprawa nie należy do właściwości sądu.
  5. Na postanowienie w sprawie zwrócenia wniosku przysługuje zażalenie do Pierwszego Asesora, a jeżeli postanowienie wydał Pierwszy Asesor — do Księcia.

Art. 6. [Nadanie biegu sprawie]

  1. Książę (Pierwszy Asesor), nadając bieg sprawie, wyznacza skład orzekający, w tym jego przewodniczącego. Przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio.
  2. Książę (Pierwszy Asesor) może wyznaczyć, jeśli uzna to za zasadne, ławnika do składu orzekającego w sprawie.
  3. Rozprawą, o ile postanowił o jej przeprowadzeniu, kieruje przewodniczący składu orzekającego według własnego uznania, dążąc do należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
  4. Niestawiennictwo uczestnika postępowania nie wstrzymuje toku rozprawy.
  5. Przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę gdy uzna, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione.

(Art. 6 ust. 1 i 2 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 147 o uchyleniu i zmianie niektórych ustaw z dnia 5 marca 2012 r.)

(Art. 6 ust. 2 dodany, a numeracja dalszych ustępów zmieniona Ustawą Sejmu nr 181 o zmianie Ustawy o Sądzie Koronnym z dnia 30 lipca 2013 r.)

Art. 7. [Wydanie i wykonanie wyroku]

  1. Wyrok Sądu Koronnego zapada większością głosów, przy udziale co najmniej dwóch członków składu orzekającego.
  2. Wyrok zapada na niejawnej naradzie, w terminie siedmiu dni od zamknięcia rozprawy lub postanowienia w sprawie jej nieprzeprowadzania.
  3. W przypadku stwierdzenia braku winy wynikającego z ograniczonej zdolności oskarżonego do rozpoznawania własnych czynów, Sąd Koronny może orzec środek wychowawczy, choćby nieznany ustawie, jaki uzna za konieczny dla resocjalizacji oskarżonego.
  4. Wyrok jest prawomocny z chwilą ogłoszenia.
  5. Organem właściwym w sprawach wykonania prawomocnego wyroku jest Prefekt Generalny, chyba że Sąd Koronny w wyroku wskazał inny organ władzy publicznej.

(Art. 7 ust. 4 w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 147 o uchyleniu i zmianie niektórych ustaw z dnia 5 marca 2012 r.)

Art. 7a. [Zmiana składu orzekającego]

Książę (Pierwszy Asesor) może postanowić o zmianie składu orzekającego, z uzasadnionej przyczyny — w szczególności w przypadku bezczynności składu orzekającego trwającej powyżej 7 dni. Przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

(Art. 7a dodany Ustawą Sejmu nr 147 o uchyleniu i zmianie niektórych ustaw z dnia 5 marca 2012 r.)

(Art. 7a w brzmieniu ustalonym Ustawą Sejmu nr 198 o zmianie Ustawy o Sądzie Koronnym z dnia 15 listopada 2013 r.)

Art. 7b. [Ponowne rozpoznanie sprawy]

  1. Książę może uchylić wyrok Sądu Koronnego, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania innemu składowi orzekającemu. Przepis art. 6 ust. 1 stosuje się odpowiednio.
  2. Jeżeli w Sądzie Koronnym nie można wyznaczyć składu orzekającego do ponownego rozpoznania sprawy, Książę może, w porozumieniu z Kanclerzem, powołać asesora lub asesorów ad hoc do składu orzekającego.
  3. Uchylenie wyroku może nastąpić na wniosek strony złożony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Jeżeli wniosek o uchylenie wyroku wniosła tylko jedna ze stron, jej sytuacja nie może ulec pogorszeniu w następstwie ponownego rozpoznania sprawy.

(Art. 7b dodany Ustawą Sejmu nr 161 o ponownym rozpoznawaniu spraw przez Sąd Koronny z dnia 3 września 2012 r.)

Art. 8. [Przepisy porządkowe]

  1. W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych przewodniczący składu orzekającego, a przed nadaniem biegu sprawie — Książę (Pierwszy Asesor), może ukarać winnego karą więzienia do miesiąca oraz karą dodatkową grzywny do 50 000 lt.
  2. Na świadka lub specjalistę, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie, przewodniczący składu orzekającego może nałożyć karę grzywny do 50 000 lt. Karę należy uchylić, jeżeli ukarany dostatecznie usprawiedliwi swe niestawiennictwo.
  3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do przedstawiciela organu władzy publicznej, który nie wykonuje wydanego przez Księcia (Pierwszego Asesora) lub przewodniczącego składu orzekającego polecenia podjęcia lub zaniechania określonych czynności.
  4. (Skreślony)

(Art. 8 ust. 4 skreślony Ustawą Sejmu nr 180 o zmianie niektórych ustaw pod kątem praw i wolności obywatelskich z dnia 8 lipca 2013 r.)

Art. 9. [Przepisy końcowe]

  1. W Ustawie Sejmu nr 115 — Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. wprowadza się następujące zmiany:
    1. Skreśla się art. 1–11[1] i 13[2];
    2. W art. 16 dodaje się ust. 4 w brzmieniu „Przepisy art. 2 ust. 2 i 3 Ustawy o Sądzie Koronnym stosuje się odpowiednio do prefektów”;
    3. W art. 21 występujące w odpowiednich przypadkach słowa „kanał IRC” zastępuje się, występującym w odpowiednich przypadkach, słowem „czat”.
  2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

[1] Art. 1: "1. Sędzią Sądu Najwyższego lub prefektem może być obywatel sarmacki, który: 1) daje rękojmię rzetelnego, niezawisłego, bezstronnego oraz zgodnego z etyką i prawem postępowania, 2) nie został skazany za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu. 2. Sędzia Sądu Najwyższego lub prefekt może złożyć rezygnację ze sprawowanego urzędu lub funkcji. Rezygnację stwierdza postanowieniem Książę. 3. Sędzia Sądu Najwyższego lub prefekt traci urząd w przypadku utraty obywatelstwa sarmackiego lub nabycia obywatelstwa państwa obcego. Utratę urzędu stwierdza postanowieniem Książę. 4. Sędzia Sądu Najwyższego lub prefekt traci urząd w przypadku skazania za przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu. Utratę urzędu stwierdza postanowieniem Książę. 5. Sędzia Sądu Najwyższego lub prefekt traci urząd w przypadku nieobecności trwającej ponad 30 dni. Utratę urzędu stwierdza postanowieniem Książę."

Art. 2: "1. Sędziów Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Książę, za zgodą Sejmu. 2. Prezesa Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Książę, za zgodą Sejmu. 3. Wiceprezesów Sądu Najwyższego powołuje i odwołuje Książę na wniosek Prezesa Sądu Najwyższego, za zgodą Sejmu. 4. Jeżeli w Sądzie Najwyższym nie można wyznaczyć składu orzekającego do rozpatrzenia sprawy, Książę, na wniosek Prezesa Sądu Najwyższego, może powołać sędziego ad hoc do składu orzekającego. Przepisu nie stosuje się do składu orzekającego w sprawie konstytucyjnej."

Art. 3: "1. Sędzia, obejmując urząd, składa publiczne ślubowanie według roty „Ślubuję uroczyście jako sędzia Sądu Najwyższego służyć wiernie Księstwu Sarmacji, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości”. Ślubowanie może być złożone z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg” lub innej formuły religijnej. 2. Niezłożenie ślubowania w terminie siedmiu dni od dnia powołania jest równoznaczne ze złożeniem rezygnacji."

Art. 4: "1. Pracami Sądu Najwyższego kieruje Prezes. 2. Prezes w szczególności: 1) reprezentuje sąd na zewnątrz, 2) wyznacza skład orzekający, w tym przewodniczącego, do rozpatrzenia sprawy, 3) rozpatruje wnioski o wyłączenie ze składu orzekającego sędziego, co do którego istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności w rozpatrywanej sprawie, z zastrzeżeniem ust. 3, 4) wykonuje inne kompetencje i obowiązki określone ustawą. 3. Wniosek o wyłączenie ze składu orzekającego Prezesa rozpatruje jeden z wiceprezesów. 4. Wiceprezesi zastępują Prezesa podczas jego nieobecności na stanowisku trwającej ponad 24 godziny oraz wykonują funkcje Prezesa w zakresie ustalonego przez Prezesa podziału obowiązków."

Art. 5: "1. Wniosek wszczynający postępowanie składa się na ręce Prezesa (wiceprezesa), a w sprawach cywilnych — na ręce Księcia. 2. Wniosek wszczynający postępowanie zawiera: 1) oznaczenie uprawnionego wnioskodawcy, 2) oznaczenie pełnomocnika wnioskodawcy (jeżeli dotyczy), 3) oznaczenie pozwanego lub oskarżonego (jeżeli dotyczy), 4) określenie stanu faktycznego ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności, 5) wnioskowane rozstrzygnięcie sprawy, 6) powoływane dowody, 7) uzasadnienie. 3. Wniosek może zostać zwrócony, jeżeli: 1) nie spełnia wymagań określonych w ust. 2, 2) nie ma przesłanek do nadania biegu sprawie, 3) postępowanie sądowe w danej sprawie toczy się lub zostało zakończone, 4) sprawa nie należy do właściwości sądu. 4.Na postanowienie w sprawie zwrócenia wniosku przysługuje zażalenie do wiceprezesa, a jeżeli postanowienie wydał Książę lub wiceprezes — do Prezesa."

Art. 6: "1. Skład orzekający rozpatruje sprawę po przeprowadzeniu rozprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4. 2. Przewodniczący składu orzekającego może postanowić o nieprzeprowadzaniu rozprawy. Na postanowienie o nieprzeprowadzaniu rozprawy przysługuje zażalenie do Prezesa, a jeżeli jest on przewodniczącym składu orzekającego — do wiceprezesa. 3. Rozprawy nie przeprowadza się w sprawach odwołań od kar wymierzonych przez prefektów, nadzoru nad stosowaniem środków zapobiegawczych oraz o zakaz zbliżania się. 4. Skład orzekający może przychylić się do zgodnego wniosku oskarżonego i oskarżyciela o dobrowolne poddanie się karze przez oskarżonego; rozprawy nie przeprowadza się. 5. Rozprawą kieruje przewodniczący składu orzekającego według własnego uznania, dążąc do należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. 6. Niestawiennictwo uczestnika postępowania nie wstrzymuje toku rozprawy. 7. Przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę, gdy uzna, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione. 8. Rozprawa trwa nie dłużej niż 30 dni."

Art. 6a: "1. Wniosek wszczynający postępowanie uproszczone składa się na ręce Prezesa (wiceprezesa). 2. Wniosek zawiera: a) oznaczenie oskarżonego lub obwinionego, b) odsyłacz do miejsca popełnienia czynu zabronionego, c) określenie zarzucanego czynu, d) wnioskowane rozstrzygnięcie. 3. W przypadku szczególnej zawiłości sprawy Prezes (wiceprezes) może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2. W takim przypadku przepisów o postępowaniu uproszczonym nie stosuje się. 4. Przepisy art. 5 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio"

Art. 6b: "1. Prezes (wiceprezes), nadając bieg sprawie, może postanowić o nieprzeprowadzaniu rozprawy w postępowaniu uproszczonym. Na postanowienie nie przysługuje zażalenie. 2. Rozprawa w postępowaniu uproszczonym trwa nie dłużej niż 7 dni. W przypadku ujawnienia nowych, szczególnie istotnych okoliczności sprawy, przewodniczący składu orzekającego może postanowić o przedłużeniu rozprawy, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. 3. Pozostałe przepisy art. 6 stosuje się odpowiednio."

Art. 7: "1. Sąd Najwyższy orzeka większością co najmniej dwóch głosów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 2. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach konstytucyjnych w pełnym składzie, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących wyłączenia sędziów ze składów orzekających, zwykłą większością głosów. W przypadku równości głosów rozstrzyga głos Prezesa. 3. Sąd Najwyższy orzeka w składzie jednoosobowym w sprawach odwołań od kar wymierzonych przez prefektów, nadzoru nad stosowaniem środków zapobiegawczych, o zakaz zbliżania się oraz o zatarcie skazania. 4. Orzeczenie zapada na niejawnej naradzie, w terminie siedmiu dni od zamknięcia rozprawy."

Art. 8: "1. W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia stronom przewodniczący składu orzekającego, a przed nadaniem biegu sprawie — Prezes (wiceprezes), może ukarać winnego karą więzienia do miesiąca oraz karą dodatkową grzywny do 50 000 lt. 2. Na świadka, biegłego lub specjalistę, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie, przewodniczący składu orzekającego może nałożyć karę grzywny do 50 000 lt. Karę należy uchylić, jeżeli ukarany dostatecznie usprawiedliwi swe niestawiennictwo. 3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do przedstawiciela organu władzy publicznej, który nie wykonuje wydanego przez Prezesa (wiceprezesa) lub przewodniczącego składu orzekającego polecenia podjęcia lub zaniechania określonych czynności. 4. Przepisy artykułu niniejszego stosuje się odpowiednio do ukarania przez Księcia winnych naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności urzędowych albo ubliżenia uczestnikom, w postępowaniach administracyjnych toczących się przed Księciem."

Art. 9: "1. Wyrok sądu jest prawomocny z chwilą ogłoszenia. Niezwłocznie po ogłoszeniu wyroku przewodniczący składu orzekającego lub prezes (wiceprezes) dokonuje jego publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji. 2. Organem właściwym w sprawach wykonania prawomocnego wyroku sądu jest Prefekt Generalny, chyba że sąd w wyroku wskazał inny organ władzy publicznej."

Art. 10: "1. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach zgodności obowiązujących przepisów prawa z przepisami prawa wyższego rzędu, dokonuje wiążącej wykładni przepisów prawa oraz rozstrzyga spory kompetencyjne między organami władzy państwowej i między organami władzy państwowej a organami jednostek samorządu terytorialnego (sprawy konstytucyjne). 2. Przepis prawa niezgodny z prawem wyższego rzędu traci moc obowiązującą z chwilą ogłoszenia wyroku Sądu Najwyższego, chyba że Sąd Najwyższy oznaczy późniejszy termin. 3. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach zgodności przepisów prawa z przepisami prawa wyższego rzędu oraz dokonuje ich wiążącej wykładni na wniosek Księcia, Marszałka Sejmu, Kanclerza, Prefekta Generalnego, określonego aktem zasadniczym prowincji organu władzy publicznej oraz grupy co najmniej 10 obywateli. 4. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach określonych w ust. 1 także na wniosek przewodniczącego składu orzekającego, jeżeli od orzeczenia Sądu Najwyższego zależy rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie. 5. Każdy, kto brał udział w prawomocnie zakończonym postępowaniu sądowym lub administracyjnym na prawach strony, może wnieść do Sądu Najwyższego skargę w sprawie zgodności przepisu prawa, na podstawie którego zapadło rozstrzygnięcie z przepisami prawa wyższego rzędu. Stwierdzenie przez Sąd Najwyższy, że podstawa rozstrzygnięcia jest niezgodna z przepisami prawa wyższego rzędu, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. 6. Sąd Najwyższy rozstrzyga spór kompetencyjny na wniosek organu władzy publicznej znajdującego się w sporze."

Art. 11: "1. Sąd Najwyższy orzeka jako sąd administracyjny (sprawy administracyjne). 2. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach administracyjnych na wniosek strony posiadającej interes prawny. 3. Decyzje administracyjne mogą być zaskarżane z powodu ich niezgodności z przepisami prawa. Sąd Najwyższy może stwierdzić nieważność decyzji, dokonać jej zmiany lub ją uchylić oraz nakazać ponowne wydanie decyzji w określonym terminie. 4. Przedmiotem skargi może być także zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, naruszenie interesów skarżących, a także przewlekłe załatwianie spraw."

[2] "Książę orzeka w sprawach cywilnych na wniosek strony posiadającej interes prawny. Sąd Najwyższy orzeka w sprawach karnych na wniosek oskarżyciela publicznego lub oskarżyciela prywatnego, jeżeli ustawa tak stanowi. Sąd Najwyższy, w przypadku stwierdzenia braku winy wynikającego z ograniczonej zdolności oskarżonego lub obwinionego do rozpoznawania własnych czynów, może orzec środek wychowawczy lub poprawczy, choćby nieznany ustawie, jaki uzna za konieczny dla resocjalizacji oskarżonego lub obwinionego."

(—) Piotr II Grzegorz.

Księstwo Sarmacji 2002-2005-2009-2012–2016 :: Webdesign HR :: Panel administracyjny