Orzeczenie Sądu Najwyższego

w sprawie ustalenia obowiązującej wykładni art. 19 Konstytucji Księstwa Sarmacji

Sąd w składzie Prezes Sądu Najwyższego, Przemysław Figiel, zauważył co następuje:

Art. 19 Konstytucji Księstwa Sarmacji określa zakres obowiązywania immunitetu posłów i senatorów.

Art. 19 ust. 1 zakazuje pociągania do odpowiedzialności karnej posła lub senatora. Oznacza to, że przeciwko posłom lub senatorom nie wszczyna się przewodu sądowego, a wszczęty - umarza. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy odpowiednia Izba zdecyduje o uchyleniu immunitetu.

W braku innych uregulowań, należy przyjąć, że zgoda Izby musi być wyrażona w formie uchwały. Niewystarczająca jest zgoda samego posła lub senatora.

Art. 19 ust. 2 mówi o aresztowaniu posła lub senatora. W uregulowaniach sarmackich brak jest definicji aresztowania. Opierając się o wykładnię semantyczną, należy przyjąć, że jest to całkowite uniemożliwienie dostępu do części lub całości systemów informatycznych Księstwa. W definicji tej nie mieszczą się więc środki polegające jedynie na utrudnieniu wykonywaniu niektórych uprawnień (np. moderacja lub obowiązek składania określonych sprawozdań).

Pojęcie "zapewnienia prawidłowego toku postępowania" przewiduje, iż poseł lub senator mógłby swoim zachowaniem utrudnić lub wręcz uniemożliwić pracę organów ścigania, wpływając na nią w sposób niezgodny z prawem. Do tej kategorii należą więc np. niszczenie, fałszowanie dowodów przestępstwa, podżeganie do składania fałszywych wyjaśnień, zastraszanie świadków, wywieranie bezprawnych nacisków na organy ścigania. Art. 19 ust. 2 nie dotyczy więc sytuacji, w których poseł lub senator działa środkami prawnymi. Nie będzie więc utrudnianiem prawidłowego toku postępowania np. wynajęcie adwokata czy też odmowa składania wyjaśnień.

Organ aresztujący ma obowiązek niezwłocznego powiadomienia Marszałka właściwej Izby (lub, w wyjatkowych wypadkach - Księcia), który może nakazać natychmiastowe zwolnienie aresztowanego. Zarówno powiadomienie jak i nakaz zwolnienia mogą być wyrażone w dowolnej formie także ustnej. Kluczowa jest niezwłoczność powiadomienia. Należy przyjąć, że Marszałek (Książę) powinien być powiadomiony w momencie dokonywania aresztowania, przy czym za skuteczne uznać należy takie powiadomienie, które nie tylko dotarło do adresata, ale dotarło w taki sposób, by adresat mógł się z nim bez zbędnej zwłoki zapoznać. Odstępstwo od tego mogą uzasadnić jedynie szczególne okoliczności aresztowania.

(—) Przemysław mar. Figiel,
Prezes Sądu Najwyższego